Pro­fe­sor Leon Kacz­ma­rek (1911–1996) nale­ży do gro­na naj­wy­bit­niej­szych posta­ci pol­skiej huma­ni­sty­ki XX wie­ku i jest powszech­nie uzna­wa­ny za twór­cę logo­pe­dii jako samo­dziel­nej dys­cy­pli­ny nauko­wej w Pol­sce. Uro­dzo­ny w Wan­ne, po odzy­ska­niu przez Rzecz­po­spo­li­tą nie­pod­le­gło­ści zwią­zał swo­je losy z Wiel­ko­pol­ską, a stu­dia filo­lo­gicz­ne ukoń­czył na Uni­wer­sy­te­cie Poznań­skim pod kie­run­kiem czo­ło­wych języ­ko­znaw­ców okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go. Dzia­łal­ność nauko­wą roz­po­czy­nał od badań ono­ma­stycz­nych i dia­lek­to­lo­gicz­nych, jed­nak praw­dzi­wym dzie­łem Jego życia sta­ło się ugrun­to­wa­nie i roz­wój logo­pe­dii — naj­pierw na Uni­wer­sy­te­cie Marii Curie-Skło­dow­skiej w Lubli­nie, z któ­rym pozo­sta­wał zwią­za­ny od 1954 roku, a następ­nie w ska­li ogól­no­pol­skiej i mię­dzy­na­ro­do­wej.

To z Jego ini­cja­ty­wy powsta­ły w 1970 roku Zakład Logo­pe­dii oraz Pody­plo­mo­we Stu­dium Logo­pe­dii na UMCS — pla­ców­ki, w któ­rych wykształ­co­no kolej­ne poko­le­nia spe­cja­li­stów. Pro­fe­sor Kacz­ma­rek był zało­ży­cie­lem i wie­lo­let­nim prze­wod­ni­czą­cym Pol­skie­go Towa­rzy­stwa Logo­pe­dycz­ne­go (1963–1989), redak­to­rem cza­so­pi­sma „Logo­pe­dia — Kul­tu­ra Żywe­go Sło­wa”, a tak­że auto­rem bli­sko dwu­stu prac nauko­wych, w tym fun­da­men­tal­nej mono­gra­fii „Nasze dziec­ko uczy się mowy”, któ­ra docze­ka­ła się pię­ciu wydań. Za dzia­łal­ność nauko­wą i spo­łecz­ną został uho­no­ro­wa­ny licz­ny­mi odzna­cze­nia­mi pań­stwo­wy­mi, mię­dzy inny­mi Krzy­żem Koman­dor­skim Orde­ru Odro­dze­nia Pol­ski oraz Meda­lem Komi­sji Edu­ka­cji Naro­do­wej.

Nagro­da Jego imie­nia sta­no­wi wyraz pamię­ci o dorob­ku Pro­fe­so­ra Leona Kacz­mar­ka oraz o war­to­ściach, któ­rym pozo­sta­wał wier­ny przez całe życie — rze­tel­no­ści badaw­czej, sza­cun­ku dla dru­gie­go czło­wie­ka i służ­bie tym, któ­rzy potrze­bu­ją pomo­cy w odzy­ska­niu daru mowy.